HOW I FELL IN LOVE WITH A CROW: A POEM BY LIA LIQOKELI

(ლექსის ქართულად წასაკითხად დააჭირეთ აქ)


Let me have a seat, so I can tell you

how I fell in love with a crow.

I want you to know that this story is not amusing.

I wasn’t so transparent back then. All winter I looked at the ground

and thought that the snow emerges out of the ground. All winter I looked at the snow

and thought that the sky emerges out of the snow. Then my eyes got ill.

They became anguished patients. I looked at them and thought they were dying.

They looked at me and thought I was dying. I fed my eyes some honey and took them for a walk.

My eyes filled me with snow and they took me for a walk. This is how we met.

He was sitting at the edge of the sky.

He was walking naked trees – the crooked hands of winter. He was flying along the traces of the sunset

pecking leftovers of the light in the sky. Then I went home, announced that I fell in love

and that I am moving in with him. Father yelled at me.

Mother cried, told me I wouldn't be able to take it,

the crow life is not for me,

but when I asked which life is for me,

she couldn’t respond. Then three nights followed one another with no intervals.

He – the center of my life, black crow –

was swaying on the wire in front of the house and cawed. As you'd expect, I packed my suitcase and escaped from a window. I left a letter

and a phone number for our new apartment – tree, This is how it all started.

Flying wasn’t too hard –

I am a fast learner. Sleeplessness bothers me still and at night I practice cawing.

I wear colorful dresses,

but the crow thinks they don’t go well with the winter landscape

and the crow life. When we fight, I jump from a tree,

but my crow has warned all the bridges,

and they catch me in the air

as long as I don’t jump straight into the sky. On weekends, from time to time, we fly out of town

and listen to the silence of abandoned houses.

Then we descend into a meadow

and my black crow

pecks love tides off my spine. I know he worries that we have no children

and tries not to let me know.

But sometimes, as he faces away,

a grey feather trembles on his neck. That is when I wrap my arms around him,

put his feathers on my shoulders

and as roaming lone trees

sing in meadows about crying

crows who are in love,

we dance.


Why have I become like this?

Why have I lost all my colors?

I don’t know, that’s life.


Soon starts the seasonal disease of my eyes –

– Spring rains.

During this time, I want to sit down and talk to someone.

And I spend all my days in flight recounting

how I fell in love

with a crow – a black, lonesome speck in the winter sky.



*Poem translated from Georgian by Salome Kokoladze




როგორ შემიყვარდა ყვავი

ლია ლიქოკელი


მოდი, სადმე ჩამოვჯდები და მოგიყვებით, როგორ შემიყვარდა ყვავი. მინდა იცოდეთ, რომ ეს სასაცილო არ არის. მაშინ ასე გამჭვირვალე არ ვიყავი. მთელი ზამთარი ვუყურებდი მიწას და ვფიქრობდი, რომ მიწიდან ამოდის თოვლი. მთელი ზამთარი ვუყურებდი თოვლს და ვფიქრობდი, რომ თოვლიდან ამოდის ცა. მერე თვალები გამიცივდა. ისინი იყვნენ ჭირვეული ავადმყოფები. ვუყურებდი და ვფიქრობდი, რომ კვდებიან. მიყურებდნენ და ფიქრობდნენ, რომ ვკვდები. თვალებს თაფლს ვაჭმევდი და ისე ვასეირნებდი. თვალები თოვლით მავსებდნენ და ისე მასეირნებდნენ. ასე შევხვდით. ის ცის კიდეზე იჯდა და ზამთრის ხელებად დაგრეხილ შიშველ ხეებს ასეირნებდა. ის ჩავლილი მზის კვალზე დაფრინავდა და ცას შერჩენილ მზის ნამცეცებს კენკავდა. სახლში შევედი და ვთქვი, რომ შემიყვარდა და უნდა გავყვე. მამაჩემმა მიყვირა. დედაჩემმა იტირა და მითხრა, რომ ვერ გავძლებ, რომ ჩემთვის არ არის ყვავური ცხოვრება, მაგრამ როცა ვკითხე, მაშ რომელი ცხოვრებაა ჩემთვის, ვერაფერი მიპასუხა. სამი გრძელი ღამე გადაება ერთმანეთს მერე გაუთენებლად. სახლის წინ მავთულზე ქანაობდა და ჩხაოდა ჩემი ცხოვრების მთავარი შავი ყვავი. ჩავალაგე ჩემოდანი და ფანჯრიდან გადავძვერი, როგორც წესია. დავტოვე წერილი, როგორც წესია და ჩვენი ახალი საცხოვრებელი ხის ტელეფონის ნომერი. ასე დავიწყეთ. ფრენა არ გამჭირვებია - ნიჭიერი ვარ და ყველაფერს ადვილად ვითვისებ. უძილობა ისევ მაწუხებს და ღამღამობით ჩხავილში ვვარჯიშობ. ჯერჯერობით ისევ ფერად კაბებს ვიცვამ, თუმცა ყვავი ფიქრობს, რომ ზამთრის პეიზაჟს და ყვავურ ცხოვრებას ეს არ შეეფერება. როცა ვჩხუბობთ, რომელიმე ხიდიდან ვხტები, მაგრამ ჩემს ყვავს ყველა ხიდი გაფრთხილებული ჰყავს და ისინიც ჰაერში მიჭრენ. მთავარია, ცაში არ გადავხტე. ზოგჯერ შაბათ-კვირას ქალაქგარეთ მივფრინავთ და მიტოვებული სახლების სიჩუმეს ვუსმენთ. მერე სადმე მინდორზე ვეშვებით და ჩემი შავი ყვავი ხერხემალზე სიყვარულის ჟრუანტელს მიკენკავს. ვიცი, განიცდის, შვილები რომ არ გვყავს, და ცდილობს, არ მაგრძნობინოს. თუმცა ზოგჯერ ზურგშექცეულს ყელთან რუხი ბუმბული უთრთის. ამ დროს ხელებს ვხვევ, მის ფრთებს მხრებზე ვიწყობ და სანამ მოხეტიალე მარტოხელა ხეები ტრიალ მინდვრებში მტირალ შეყვარებულ ყვავებზე მღერიან, ჩვენ ვცეკვავთ.

ასე რატომ გავხდი? ასე რატომ გავხუნდი? რა ვიცი, ასეთია ცხოვრება.

ახლა მალე დაიწყება ჩემი თვალების სეზონური ავადმყოფობა - გაზაფხულის წვიმები. ამ დროს მინდება, სადმე ჩამოვჯდე და ვინმეს ველაპარაკო, და მთელი დღეები დავფრინავ და ვყვები, როგორ შემიყვარდა შავი, მარტოხელა წერტილი ზამთრის ცაზე.